Mijn vriend Chivas en ik

By |juli 3rd, 2025|Categories: Herinneringen|

🌈 Weer Samen – Mijn vriend Chivas en ik 🐾 Ik onderbreek mijn gewone avonturenverhalen even, want ik heb groot nieuws. In de hondenhemel heb ik gezelschap gekregen van één van mijn allerbeste vriendjes ooit: Chivas. De grijze tornado zelf. Mijn maatje, mijn broer van een andere moeder. En ja, dames en heren, we zijn weer samen! Chivas en ik gaan echt way back. Ik kende hem al toen ik nog maar net bij mijn mensen was. Hij was zo’n doldwaze pup – je weet wel, het soort dat eerst rent en daarna pas nadenkt. En ik? Nou,

Wie de kroon draagt

By |juni 2nd, 2025|Categories: Herinneringen|

Wie draagt de kroon: Dixie's eerste dag in haar nieuwe thuis Het was zover. De grote dag. Mijn mensen kwamen me ophalen. Mijn eerste vrouwtje zei dat het maar 500 meter lopen was naar mijn nieuwe huis. "Appeltje-eitje," dacht ik nog stoer. Maar halverwege besloot ik dat royalty zich niet hoort in te spannen op zo’n belangrijke dag. Dus ging ik met mijn billen op de koude stoep zitten en weigerde nog verder te lopen. En het werkte, want het Vrouwtje besloot me naar huis te dragen. Want laten we eerlijk zijn: een prinses hoort gedragen te worden

Het grote avontuur

By |mei 2nd, 2025|Categories: Herinneringen|

De Grote Ontsnapping De rust in het nest begon langzaam te verdwijnen. Elke dag vertrok er wel een broertje of zusje naar een nieuwe plek. Ik wist dat het zo hoorde, maar ik vond het maar niets. Kibo, Reba en Themba zouden zelfs helemaal naar België gaan. Dat klonk zo ver weg, dat ik me niet eens kon voorstellen hoe dat eruit zag. Op het laatst waren we nog met zijn drieën: Dixie, Kibo en Chuck. Kitoto was er ook, maar hij zou bij onze eerste mensen blijven, de geluksvogel. Ik wist dat mijn eigen nieuwe mensen niet

Mijn eerste mensen

By |april 7th, 2025|Categories: Herinneringen|

Puppenleven Het leven van een pup is zwaar. Echt waar. Mensen denken misschien dat we alleen maar schattig liggen te slapen en af en toe een beetje spelen, maar laat me je vertellen: het is een fulltime baan. Neem nou onze dagen in de zonovergoten serre van onze eerste mensen. De ochtend begon altijd hetzelfde: wakker worden in een kluwen van broertjes en zusjes, waarbij je meestal een poot in je gezicht had of een staart in je oor. Dan kwam het moment – het geluid van de etensbakjes! Als een perfect getrainde roedel stormden we naar voren,

Categorieën

Find Us On Facebook

Tags

No tags to display. Try to select another taxonomy.
Ga naar de bovenkant