Alweer een jaar een engeltje🐾

Vandaag herinnerde het vrouwtje zich dat ik alweer een jaar geleden mijn vleugels heb gekregen. Ja die zitten precies op de plek waar mijn ridge eindigde en ik moet zeggen: ik vind ze af en toe behoorlijk lastig die dingen.

Ze zaten niet in de doos, er was geen handleiding, en niemand heeft me gevraagd of ik links- of rechtshandig was (wat sowieso raar is, want ik heb geen handen). Maar ineens waren ze er. Vleugels. Best grote ook. Retourneren lijkt niet mogelijk. En dat terwijl ik – eerlijk is eerlijk – er in het begin helemaal niet blij mee was.

Want luister — je kunt met vleugels niet beter op de bank liggen. Je kunt er geen koekje mee vastpakken. En krabben achter je oor? Vergeet het maar.

Het enige voordeel is dat ik overal kan kijken zonder te gaan staan. 
Maar dat kon ik vroeger ook al. Want ik had best lange poten.

Ze zeggen dat ik nu “vrij” ben. Dat ik zweef. Dat ik licht ben. Dat klopt. Maar ik mis wel mijn gewicht!

Ik mis hoe ik precies wist hoe hard ik tegen je aan moest leunen.
Ridgebacks zijn daar goed in, namelijk. Wij vallen niet tegen je aan, wij positioneren ons strategisch. Net genoeg druk om te zeggen: ik ben hier en ik ga nergens heen. Maar met vleugels is leunen ingewikkeld. Ze zitten in de weg, of je zweeft weg. En als dat eenmaal gebeurt, dan ben je de controle een beetje kwijt!

Wat ik ook mis: doen alsof ik niets hoor terwijl ik alles hoor.
Met vleugels hoor je namelijk alles. Gedachten ook. Dat is soms vermoeiend. Jullie denken veel. Echt heel veel. En vaak tegelijk.

Ik zie jullie soms wel kijken. Alsof je me net uit je ooghoek ziet. En ja, dat is waar: dat bén ik.
Ik ben niet weg, ik ben alleen… anders geparkeerd.

En ja, ik zie dat je nog steeds automatisch naar mijn plek kijkt. Goede gewoonte. Houden zo.

Maak je trouwens geen zorgen: ik heb het goed. Ik ren. Ik vlieg. Ik slaap in zonplekken die jullie niet kunnen zien.
Ik heb heel veel hondenvriendjes bij me!

Maar zal ik eens eerlijk zijn? Ik zou die vleugels zo weer inruilen:

voor één wandeling
voor nog één keer op de bank
en één hand die precies weet waar hij moet krabben.

Maar helaas is het niet anders. Ik ben hier. Met vleugels.

Maar ik ben nog steeds jullie hond.

Altijd.

🐾