DJ – partner in crime 🐾

Nou mensen, ik ga jullie vandaag het verhaal vertellen over DJ, mijn maat, mijn kameraad. Dat was in het begin echt  niet zo hoor.

Op een dag kwam hij ineens gewoon aangelopen. DJ. Een Ridgeback. En niet zomaar eentje, nee – een lange slungel met een blik van “hé hallo, ik ben leuk, zullen we vrienden worden?” 🙄 Nou, rustig aan hoor, maatje. Zo werkt dat niet met mij.

Begrijp me goed: ik heb heus al eerder Ridgebacks gezien. Broertjes, zusjes, familie… allemaal prima. Maar dit voelde anders. DJ rook… hoe zal ik het zeggen… een beetje spannend. Een vleugje avontuur, een beetje slootwater (serieus, had hij zich omgerold in een plas?) en een tikkeltje zenuwen. Ik rook het meteen: hij wilde indruk maken. Misschien omdat onze vrouwtjes vrienden waren, maar dan nog…

We gingen eerst samen wandelen. Tja, dat kon ik nog wel verdragen. Iedereen loopt, iedereen snuffelt – ik hield mijn staart netjes hoog. Je moet tenslotte meteen laten zien wie er groot en sterk is 💪🐕. Zolang hij niet tegen me aanbotste, dacht ik: oké, dit kan ik overleven.

Maar toen… de volgende ochtend. Staat die vrouw – die mij altijd “grote sterke vrouw” noemt (waarvoor dank, trouwens 😉) – met DJ op de stoep. En wat doet ze? Ze laat hem gewoon bij ons achter en gaat zélf weg! Eh, pardon? Hoezo komt die vent hier logeren zonder míjn toestemming? Brutaliteit van de bovenste plank.

Dus ik besloot meteen: regels.
1️⃣ Mijn bank = mijn bank. Afblijven. Zelfs al lig ik er niet op.
2️⃣ Mijn eten = míjn eten. Ernaar kijken mag. Opeten? Vergeet het.
3️⃣ Wandelen = jij links en ik rechts. Want ik vertrouw jou voor geen seconde.

En dus was ik die eerste dag allesbehalve aardig. (Je moet je grenzen toch aangeven. Ik ben niet gemaakt om iedereen zomaar in mijn hart te sluiten. 😉)

De tweede dag kwam hij weer. Echt waar, die vrouw dacht blijkbaar dat dit een soort logeeropvang was. Nou ja, vooruit. Ik rook hem nog eens goed – een beetje gras, een vleugje hondenbrok en jawel… onzekerheid. Dat vond ik eigenlijk wel schattig. Dus ik liet hem al een beetje dichterbij komen. Natuurlijk met mijn vrouwtje er veilig tussenin. Ik ben tenslotte geen softie.

En toen… de derde dag. Ja hoor. Ik stond bij de poort en voor ik het wist, gebeurde er iets vreselijks gênants… mijn staart ging kwispelen! 😳🙈 Ik deed nog alsof ik gewoon een vlieg wegjoeg, maar nee, iedereen zag het. Ik was blij om hem te zien. Ik kon het niet langer verbergen. Ik was betrapt! DJ was tóch wel een beetje leuk. Maar zeg dat vooral niet te hardop, want ik heb een reputatie hoog te houden. 😏

Poot van hierboven,
Dixie 🐾❤️